Τα Χάλκινα

 

είναι τα πνευστά μουσικά όργανα που γνώρισαν την άνθιση στην περιοχή των Βαλκανίων από τον 19ο αιώνα και μετά. Με εφαλτήριο τις στρατιωτικές μπάντες της εποχής, τα χάλκινα σταδιακά άρχισαν να ακούγονται στα αστικά κέντρα και στα χωριά της υπαίθρου, με την εκάστοτε περιοχή να τα ενσωματώνει με το δικό της χαρακτηριστικό τρόπο στην τοπική μουσική κουλτούρα. 

Τα παραδοσιακά σχήµατα που παίζουν χάλκινα όργανα είναι ολιγοµελή µε πρώτο όργανο το κλαρίνο και ακολουθούν η τροµπέτα, το τροµπόνι και τα κρουστά.

Σχετικά µε την προέλευσή τους, υπάρχουν 3 κυρίαρχες απόψεις. Η πρώτη αναφέρει ότι ήρθαν στην Ελλάδα από τις τουρκικές µπάντες τη δεκαετία του 1870. Μια άλλη εκδοχή κάνει λόγο για τη διάδοσή τους στον ελλαδικό χώρο λίγο νωρίτερα (το 1820), από τα γλέντια των επιφανών Ελλήνων μεταναστών της Βιέννης που καλούσαν µουσικούς από την Ελλάδα και οι τελευταίοι αφού γνώρισαν τα όργανα αυτά στο εξωτερικό, τα εισήγαγαν στη χώρα µας. Η τρίτη άποψη υποστηρίζει ότι οι μουσικοί της Δυτικής Μακεδονίας γνώρισαν τα όργανα από τους Σέρβους, τους Αυστριακούς ή και άλλους λαούς της βόρειας Ευρώπης που τα χρησιμοποιούσαν εκείνη την περίοδο. 

Τα χάλκινα σήμερα συνιστούν ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της μουσικής παράδοσης στη Δυτική και Κεντρική Μακεδονία.