Το έθιμο της φωτιάς

Τις παραμονές των Χριστουγέννων, 23 προς 24 Δεκεμβρίου, οι Πρέσπες χορεύουν στο δρόμο ακούγοντας χάλκινα, πίνουν τσίπουρο, τρώνε φασολάδα και «φλέγονται» σε μια μυσταγωγία που κρατάει αιώνες.


Οι κάτοικοι μαζεύονται σε ένα από τα χωριά και ανάβουν μια μεγάλη φωτιά με ξύλα που έχουν μαζευτεί από το βουνό, ενώ γύρω της στήνεται ένα υπαίθριο γλέντι με φαγητό και ποτό που προσφέρεται σε όλους, ντόπιους και επισκέπτες, υπό τους ήχους μουσικής από τα χάλκινα όργανα.

Το έθιμο της φωτιάς έχει τις ρίζες του σε παγανιστικές, πυρολατρικές τελετουργίες που σχετίζονταν με το χειμερινό ηλιοστάσιο (21 Δεκεμβρίου), τη μεγαλύτερη νύχτα του χρόνου, και τη φωτιά να προαναγγέλλει το φως, την καλοκαιρία, την αναγέννηση και την καρποφορία που θα επέλθει.

Μετά τον εκχριστιανισμό του εθίμου, η φωτιά συμβολίζει τη φωτιά που άναψαν οι βοσκοί στο νεογέννητο Χριστό. Επίσης, η φωτιά ως έθιμο θεωρείται ότι διώχνει τα κακά πνεύματα.